Monday, December 31, 2012

ඔය මැදෑ දෙය්යනේ වැස්සා...!



උදේ පාන්දරින් අවදිවෙනව කියන්නෙ...මේ දවස් වලනම් ..අන්තිම අමාරු කාරියක්. රෑ තිස්සෙම එක විදියට අනෝරා වැස්ස..ඒ මදිවට කාලතුවක්කු උන්ඩ පතිත වෙනව වගේ අකුණු. හවස 2ක පහුවෙනවත් එක්කම අහස පුරාම වැහි බීරම. ඊටපස්සෙ පහුවදා එලිවෙනකන්ම එකදිගට වැස්ස.  පහුගිය දවස් ටිකේම මේ විදිය තමයි.

 වැරදිලාවත් උදෙන් අවදි උනොත්...පචෝස්...පචෝස්...කිවිසුම් ගිහිල්ලම බඩ කොරවෙනව..පරම්පරාවෙ ආරයක්ද මන්දා..පීනස කියන්නෙ නම් කරදරකාරී ලෙඩක්. ඒහින්දම මේ දවස්වල ටිකක් දවල්වෙනකන් නිදාගන්නව..ඒත් දැන් ඉස්කෝලෙ පටන් ගත්ත ගමන් ඒ කෙරුවාවත් ඉවරයි. ඇයි ඉතිං අපේ ලොක්කිව එක්කරන් ඉස්කෝලෙට දුවන්න එපායැ උදැහැනැක්කෙම.

ඒ මදිවට ගංවතුර. අපේ ගමට නම් ගංවතුරෙන් හානියක් නෑ...ඒත් අපිට හැතැක්ම 3ක්,4ක් ගිය ගමන්...හැමදාම ගංවතුර.  අපේ ගම්වලට ටිකක් දුර උනාට..නෙළුව,හිනිදුම කියන්නෙ ගිංඟඟේ දඟකාරකම් හැමදාම බලන්න වෙන ගම්මාන...! මීට අවුරුදු කීපයකට කලින් රත්නපුර,දෙනියාය පැත්තට හොඳටම වැහැල ගංවතුර ගලල..හොඳටම හානිවෙලා තිබුන. එහේ ගං වතුර ඔක්කොම දිනකීපයක් යද්දි , නෙළුව,තවලම පැත්තට ඇවිත්  ඒ ගම්මාන යට උනා. තවත් දින කීපයක් යද්දි අපේ පැත්තෙ ගම්මාන යට උනා...ඒ වතුර තමා ගිංතොටින් මුහුදට යන්නෙ.

http://www.silumina.lk/2012/01/15/_art.asp?fn=au1201151


පුංචි කාලෙ නම් ඉතිං වහිනවා කියන එක තරම් ජොලියක් තවත් නෑ..!
වැස්සත් එක්ක කන්දෙන් කඩා හැලෙන පුන්චි දිය ඇලි , ගලාබහින වතුර හරස් කරල හදන ජලාශවේලි...ඒවායේ පාකරන කඩදාසි ඔරු...පුන්චි ලෝකය පිරිල තිබුන. 

වහලේ පීල්ලෙන් එක සීරාවට වැටෙන වැහි වතුරෙන් නාල හෙඹිරිස්සාව හදාගත්තත්...ආයිත් වැස්සොත් කරන්නෙම ඒක..අම්මට අහු උනොත් මදීනොකියන්න කෝ‍ටු පාර කන්නෙත් ඒකට තමා.

අඩි 10කට වැඩි උස කන්ඩියෙන් මතුවෙන උල්පත් වලට...අන්නාසි කොල අරගෙන පීල්ලවගේ හිටින්න ගහල එක සීරාවට වතුර වැටෙන කොට නැගෙන සද්දෙට කොච්චර ආසා කලාද අපි..ස්භාවධර්මයේ නිර්මාන අපේ කරගත් හැටි. ආයිත් ඒ කාලෙට යන්න ඇතනම් කියල හිතෙනව.


මේ සැරේ එච්චර දරුනුවට මේ පැත්තට ගං වතුර ගැලුවෙ නැතත් වැස්ස කරදර කරන එක නතර කලේ නැහැ. තාමත් වහිනව.

අපේ ගෙවල් වල තාම පාවිච්චි කරන්නෙ දරලිප් තමා උයන්න පිහන්න. ඉඩම් ලොකුවට තියෙන නිසාත් , දර නො අඩුව මේ ගෙවත්තෙ තියෙන නිසාත් ,අපේ ගෙදර උන්දෑ  කිසිම විස්සෝපයක් නැතිව රාජකාරිය කරන නිසාත් ගෑස් හෝ විදුලි ලිප් පාවිච්චියට අපි තාම හිතලවත් නෑ. අනිත් එක අපේ මහගෙදරින් කුරුඳු දරත් ,කුරුඳු කපන මුරේට ලැබෙන නිසා දරවලින් නම් අඩුවක් නෑ.

නමුත් ප්‍රශ්ණේ තියෙන්නේ මේ වැස්සත් එක්ක තමා. දර මඩුවෙ  දර ඉවර වෙනකම් පාවිච්චි කරල තිබුනොත් ඉතිං අබසරනයි. 
අපේ ගෙදර තියෙන දර මඩුවෙ දරත් මේ ටිකට ඉවර වෙලා..දර කොට කීපයක් තිබුනත් ඕව පලන්න තියෙන කම්මැලි කමට මන්න පිහියයි,පොහොර බෑග් එකකුයි අරන් කන්දට ගෑ‍ටුවේ හොදින් වේලිච්ච දර නැතත් , වේලිලා ගස්වලින් වැ‍ටුනු අතු හොඳට  වේලිලා තියෙන්න පුලුවන් නිසයි. ඊයෙ ඉර හොඳට දහවලේ පායලා තිබුන නිසා කඩන් ඇවිල්ල අපේ ගෙදර තියෙන ගල්පොත්ත උඩින් දැම්ම. නම් පටස් ගාල වේලෙනව. 

අපේ ඉඩමට උඩ ඉඩම අපේ තාත්තලගෙ මහගෙදර..ඒකත් අක්කරයක ලොකු ඉඩමක්...ගස්කොලන් එමටයි..මහගෙදර කඩල එතනම පොඩිගෙයක් හදාගෙන පදිංචිවෙලා ඉන්නෙ නැන්දකෙනෙක්. ඒ මාම  සුලු ‍රැකියාවක් කරන්නෙ...ඒ උනාට උයන්නෙ ගෑස් වලින් . හරිම ආඩම්බරේට කියන්නෙ...

"අපිනම් උයන්නෙ ගෑස් වලින් ...දැලිගෑවෙන්නෙත් නෑනෙ."

ලොකු මහත්වෙච්ච ඉස්කෝලෙ යන දැරවියක් තමා ඉන්නෙ , ඇය තමා එහෙම කියන්නෙ. 

අනේ මන්දා දැලි ටිකක් ගෑවෙන එක ලැජ්ජාවට කාරනයක්ද..?

මටනම්  එහෙම හිතෙන්නෑනෙ...නාගරිකව ඉන්න,උදේ පාන්දර නැගිටල උයල පිහල ‍රැකියාවට යන කාන්තාවන්ට ඒක පහසුවක් වෙන එක සාධාරනයි.ඒත් මේ ගහකොල හොඳට තියෙන අර්ධ නාගරිකව ඉන්න අපිට මොටද ඕව.

අපේ ගෙදර  උන්දෑ මේ දවස්වල ඉන්නෙ අසනීපයෙන් ඒ නිසාම නිවාඩු දවසෙ ගෙදර රාජකාරිය මම ගත්ත. දර කැඩුව,පැලුව...ඉතිරි වෙලාතිබුන වලංටික හෝදල දැම්ම...(වීපොකුරි ඇහැ දාගෙන උන්නෙ වලං කීයක් බිඳිනවද කියල..හිකිස්..!) රෙදිනම් ඉතිං මැෂිමකට බාරදීලනෙ . පොඩි උන් දෙන්න නෑව්ව...ලොක්කි නම් අවුලක් නෑ...අප්පොච්චියේ පොඩ්ඩි නාවනවා කියන්නෙ නම් අමාරු ගේමක් තමා..නාන්ඩ හරිම බයයි ඇහේ වතුර යනවලු,කනේ වතුර යනවලු..රටේ නැති හේතු...මාත් එක්ක කොහේද ඒව... වර...අල්ලල නෑව්ව...
හැබැයි ඇඟ හෝදන්න ගියාම වතුර ටැප් එක ගාවින් ගන්න බෑ.

වැස්සක් හින්ද ඔන්න ඔහොමයි ජීවිතේ ගලායන්නෙ. දැන් ටිකකට කලින් තමා හවස වැහැපු වැස්ස පෑව්වෙ..අකුනු ගහන නිසා කාර්‍යාලයේ වැඩ කරන්නත් බෑ...අන්තර්ජාලෙට යන්නත් බෑ... සිග්නල් අඩුයි.
ඒ මදිවට පාරවල් ජලාශ බවට පත්වෙලා...උතුරු වයඹ...හා දකුනේ පහලම ජනතාව තාම අනාථ වෙලා...! 

ඉතිං ඇති දෙය්යනේමේ......... කැලැන්ඩර ක්‍රමේට උනත් අලුත් අවුරුද්දක් ලබන දවස් ටිකේ වත් සහනයක් ඇතිව මිනිස්සුන්ට ඉන්න දෙන්න.
.......................................................................................


2012 ඉවර වෙලා ලබන 2013 අවුරුද්දට හැමෝම සුභ පතනව. ඒ නිසා මගේ සුභ පැතුමත් මේ විදියට පිරිනමන්න ඕන කියල හිතුව.

ලබන්නා වූ 2013 අවුරුද්ද ජය  සතුට පිරි සිතුම් පැතුම් සඵලවන ප්‍රීතිමත් අවුරුද්දක් වේවා..!  බ්ලොග් අවකාශයේ කිසි දිනක දැක නැතත් ලෙන්ගතුවූ ඔබ සැමට හදපිරි භක්ත්‍යාදරයෙන් පිරිනමමි..!  




Thursday, December 20, 2012

පිටසක්වලින් ඇවිල්ලා අපේ ගෙට්‍ටුවට..!



ෂූස්...ෂූස්....ඇනකොන්ඩාවෙක් පිඹිනව වගේ මහ විසාල සද්දයක් ඇහිල...එක සැරේට ඇදෙන් උඩගිහින් බිම වැ‍ටුනෙ හරියට කා‍ටුන් එකක වගේ.මම හිතුවෙ මේ දවස්වල තියෙන සීතලට ගුලිවෙලා නිදියගෙන ඉන්නකොට දැකපු හීනයක් කියල. ආයෙත් අනික් පැත්ත හැරිල නිදාගත්ත.

ෂූස්..........ඉස්සෙල්ලට වැඩිය  සද්දෙන් අපේ වහල උඩින් වගේ ඇහෙන්න ගත්ත.

බුදු අම්මෝ...#$%@^&%# මොකක්ද මේ වෙන්නෙ...!

පි..පි..පිටසක්වල යානාවක්ද..? සරම උඩින් පල්ලෙන් ඇඳගෙන මිදුලට දිව්වෙ ."තුහ්" කියල කුනුකෙල තලියක් මිදුලෙ පතබාවන ගමන්.මම උඩ බැලුවෙ හීනෙන් වගේ....

ඈ...පිටසක්වල යානාවක් තමා...මේං සයිස් එක. අපේ ගෙදර වහලට පතබෑවෙන්නද යන්නෙ...!!!

අපේ ගෙදර තියෙන විශාල ගල් තලාවට හිමින් හිමින් පහත් කරපු යානාව බැලුන් එකක්නෙ...ඒකෙ සයිස් එක. පාට පාට.පොලොව කිට්‍ටුවෙන් යන්න උවමනා උනාම පාවිච්චිකරන බැලුන් යානාවක් වෙන්න ඇති.
ඈ ඒකෙ කූඩයකුත් තියෙනව..මෙන්න ඒකේ අමුතු කුරුමිටි ඈයො වගයක්...ඔලුවෙ ඒරියල් දෙකකුත් තියෙනව.
හරි..හරි...අර සුනිල් පෙරේරගෙ සින්දුවකත් කියන්නෙ මෙවුන් ගැන තමා.පිටසක්වල ජීවීන්...අපොයි..!! මෙන්න දෙන්නෙක් මේ පැත්තට එනව....?


"බීප්...බීප්..වීයා කියන්නෙ තමාද..?"

ඈ...මොකක්..! ම..මලකෙලියයි...අන්තර් ජන්ජාලෙන් ආපු එවුන්ද...නැත්තං මේ අහ මම වීය කියල දන්න ඈයො කොයින්ද..?.හරිනෙ...!!!

කොහෙද මන් මුන්ට කිව්ව ගම්පහ තියෙන ගෙට්‍ටුවට එන්න බෑ කියල කෝ ඇහැව්වද....දැන් ඉතින් ඉඳල හමාරයි වගේ..!

ඔය ගොල්ලො කව්ද...!මම ටිකක් බයෙන් උනත් ඒ බව පෙන්නන්නෙ නැතිව ඇහැව්ව.

"හී..හී..නුඹට හිතාගන්න බැරිද...දැක්කම ....බීප්..බීප්..අර ගල උඩ තියෙන්නෙ අපි පෘතුවිය පුරා පහතින් යන්න උපයෝගී කරගන්නා යානය.ඒක අපි අකුලල අපි ආපු ඉන්ටසිටියෙ ගෙනාවෙ...ඒකෙ ආවෙ නැත්තෙ  ගස් වල වැදිල අපිව පෘතුවියේම සුවාස් වේවි කියල බයේ..බීප්."

ඇත්තද..එන්න වාඩිවෙන්න..හැබැයි..මම මේ නැකිට්ට ගමන්...හි..හි..!

වාඩි වෙන්න උවමනා නෑ..අපි ආවෙ රාජකාරියකට..! මේ තමාගෙ ගෙදරද...!

ඔව්..ඔව්..! එක අතකින් කට වහගෙන උත්තර දුන්නෙ..උදේ පාන්දර කටේ ගඳ දැනිල කුරුමිට්ටො ටික රාජකාරිය දමල දුවාවි කියල හිතිල. 

තව කව්ද ඉන්නෙ....!

ඈ... මේ FBI එකෙන් වගේ..! මට දැනගන්න පුලුවන්ද ඔයාල මං ගැන හොයන්නෙ ඇයි..අනික මා ගැන දන්නෙ කොහොමද...!

"හැක..හැක...හැක...මෙහෙමත් මෝඩයෝ..හැක..හැක..!"

"ඇයි වීයො බොලා අර ගෙට්‍ටුවක් වගේ එකක් තිබ්බ නේද  ගම්පහ කියල..පැත්තක.!"

හරි..බඩුම තමා ...ඔය කියන්නෙ. 

ඒකෙදි තමා අපි බොලාගෙ තොරතුරු ‍රැස් කලේ..!

"දැන් කියනවද..ඔයාලට මොකෑටද..අපේ විස්තර..?"( අනෙ අප්පේ...පිටසක්වල ගෙනියන්නද..? මලත් මොකෝ ඔන්න ඔහේ)

අපිට නම් වැඩක් නෑ..ඒත් අර රජ තුමාට තමා ඕන.

"ඈ..මොකක්...?? ඔහේලයි...රජයි..පයුරුපාසානමක් තියේද..!"

"හැක..හැක...බීප්...බීප්..$%&**#$%^"

මෙන්න මුන් දෙන්නා උන්ගෙ බාසාවෙන් මොනවද දොඩාගන්නව.
"ඔව් අපි කියන්නම් හේතුව..,"

මීට සති කීපයකට උඩදි අපි අපේ යානාවකින් පෘතුවියේ කක්ෂය වටා පොඩි සර්ච් පාරක් දාගෙන හිටිය..මෙන්න බොලේ කවදාවත් දැක්කෙ නැති..සතෙක්ගෙ පින්තූරයක් එක්ක...යානාවක් තියෙනව...මීට කලින් දැකල තිබුන්නැති නිසා අපි ඒ යානාව හැක් කලා..එතකොට තමා ලංකාව කියල රටක් එක්ක මේ යානාව සම්බන්දයි කියල දැන ගත්තෙ. අපි හැමතැනක් එක්කම සම්බන්ද උනා..අපිට එහේ අපේ ලෝකෙ..සෑහෙන්න රත්‍රන් තියෙනවා කීවාම අපි එක්ක උදේ හවා..කොබ්‍රාල් කියල කෙනෙක් සම්බන්ද උනා..
අනේ අය්යෙ අපිට දැන් වැලේ වැල් නෑ...අපිට ණය දෙන්න කිසිම රටක් මේ මිහිපිට නෑ අය්යලවත් අපිට රත්‍රන් වලින් වත් ආධාර කරන්නකො..අපි පොලියත් එක්කම දෙන්නම් කිව්ව. අනේ අපිට දුක හිතුන. අපි ලංකාවට ගොඩ බැස්ස.
හරිම ෂොක් අය්යල ටිකක් ඉන්නෙ..අපිට කෑම වේලකට ආරාධනා කලා   අරලිය මල් පිරිච්ච තැනකින්..අපි අපේ පොඩි ඈයොත් අරගෙනම ගියේ...!
හරිම ෂෝක් අය්යල ටික වීයො..අපේ පොඩි ඈයින්ව... අපිවත් ඉඹල නෑ එයා ඉඹගෙන ගියා අපේ හිත හරි සතු‍ටු උනා...බීප්.

 ඔය අතරෙ අපේ අනික් ඉන්ටසිටි යානා ටික හැම තැනකම කරක් ගහල අපිට ආරක්ෂාව සැපයූව.නැත්නම් අපිටත් ගේමක් දුන්නොත්...අපි හොඳට හොයල ආවෙ පුතයල ගැන. 

අපේ යානා තමා...ඔය එහෙන් මෙහෙන් දැකල රටේ මාධ්‍යකාරයො  පට්ට ගැව්වෙ. අපෙ උන්ටත් කිසි විනයක් නෑ....ඉන්ටසිටියක් අතට අහුවුන ගමන් එහෙන් මෙහෙන් යන්න බලන්නෙ...ඒකයි ඔය කට්ටිය දැක්කෙ නැත්නම් රේඩාර් වලටවත් ඔය ඉන්ටසිටි අල්ලන්න බෑ...

" හැබෑට..වීයො මෙහෙ නැත්ද ඉන්ටසිටි..?" 

" අනේ මොකටද..මගෙ කට..!!!" 

ඉතින් අපෙන් ඉහලම තැනකින් ඉල්ලිමක් කලා...
ගම්පහ  පැත්තෙ...සිංහල බ්ලොග් කියල..ලියන මහ නසරානි..ඈයොය්..ඇයීයොය් වගයක්..ගෙට්‍ටුවක් කියල එකක් තියනවය...ඕකුන් ගොඩක් එවුන් අපිට විරුද්ධ එවුන් නිසා තොරතුරු හොයා දෙන්න කියල. ඒ අනුව තමා...... තමා ගැන හොයාගෙන ආවෙ...!

" හැබැයි අපිට වැඩිය අමාරු උනේ නෑ..බීප්" 

ඒ මොකද..මටත් කට පියාන ඉන්නබෑනෙ.

තොපේ එවුන් එකාට...... එකා මඩ ගහගෙන තිබුනෙ..පොටෝ එක්කම දාල නම්,ගම් එක්කම..අන්තර්ජංජාලෙ.  බීප්.

"  හ්ම්..හ්ම්..දැන් කියමු දැන් විස්තර..."  


මම...මුකුත් බැලුවෙ නෑ...සරම කැහැපට ගහ ගත්තා...පැන්න ගේ ඉස්සරහ  අඩි 25ක් විතර උස ගල් වැටියෙන්...!


අනේ අම්මේ............වැටෙනවා...වැටෙනවා..ඉවරයක් නෑ....මාව හිරි වැටීගෙන එනව...!!!!!

ඒයි...ඒයි...
මෙන්න ඒ අස්සෙ කව්ද කතාත් කරනව...!!!
"  නැගිටින්නකො අනේ... වැස්ස පායල ගොඩක් වෙලා..උදේට කන්නෙ නැතෙයි....හි..හි..!!!"  


අපරාදෙ මගෙ හීනෙ..!

Sunday, December 16, 2012

ළමයින්ගේ සිතුම්,පැතුම් නිසිපරිදි අපි අවබෝධ කරගෙන තිබේද..?



අවුරුද්දෙ අන්තිම දින කීපය ගෙවීගෙන යන මේ දවස්වල අපේ  ජීවිතත් හරියට මහලුවියට එලඹුන මිනිසුන් වගේ අලස විදියට ගෙවෙන බවකුයි දැනෙන්නෙ. සමහර දිනවලට ආකාසෙ කළුවර වෙලා හරිම මූසල ගතියක් දවස පුරාම පැතිරිලා. එදාට ඉර හොයන්න විදුලිපන්දමක් අල්ලන්න ඕන.
වෙනද මේ වෙනකොට "සේල්" පොලවල් වැහි වැහැල..රෙදි,විදුලි උපකරණ,ගෘහ උපකරණ ආදී මෙකී,නොකී බොහෝ දේවල් වැහිවැහැල. මිනිස්සු ලෝක විනාසෙට බය වෙලාද මන්දා..?

පාසැල් වල අවසාන වාරය නිසා පොඩි ඈයොත් හිටියෙ හරිම සතුටින් ඇයි ඊලඟට නිවාඩු කාලෙනෙ. කොහොම උනත් නිවාඩුවට කලින් හැමෝටම වාර අවසාන විභාගෙ තිබුන. මේ අවුරුද්දෙ ඉස්කෝලෙට ඇතුල්කලත්,මුල්වසරෙ උනත් අපේ "ලොක්කිලටත්" විෂයන් හතරක් සඳහා විභාග ප්‍රශ්ණපත්‍ර දෙන්න නියමිතවෙලා තිබුන. ඊට හේතු විදියට පාසැලෙන් කිව්වෙ...විභාගය කියන්නෙ මෙහෙම දෙයක්ය..ඒකට උත්තර ලියන්නෙ මෙහෙමය..දෙන කාලවේලාව මෙහෙමය..යනුවෙන් අත්දැකීමක් ලබන්නට මේ ලෙස ප්‍රශ්ණපත්‍ර දෙනබවයි.

කොහොම උනත් විභාගය තරඟකාරීදෙයක්නෙ. ඒනිසා අපේ ලොක්කිට අපි කලේ විභාගයට හොඳින්ම ලකුණු ගත්තොත් චිත්‍ර අඳින්න ඉල්ලමින් සිටි ටියුබ් කලර්ස් පෙට්ටියක්  අරන්දෙන බවත්..හොඳින් පාඩම් කර ලිවිය යුතු බවත්ය.

ඇත්තෙන්ම මේ වයසේ දරුවන් සෙල්ලමටමයි හිත.  පොත්පත්  ආසාවෙන් බැලුවත්,පාඩම් කිරීම නම් දුශ්කර දෙයකි..එක්කෝ..

"අම්මෙ මට නිදි මතයි"

"කාපු ගමන්නේ...බඩත් රිදෙනව.."

"මට පත්තරේ කියවන්න තියෙනව පස්සෙ ..! "
ඔන්න හේතු. ඒ නිසාවෙන්ම අපි කලේ ඇය ආසාකරන දෙයක් අරන් දෙන්නට නම්...විභාගය හොඳට කලයුතුය යන්නයි.

 දින දෙකක් තුල පැවැත්වුනු විභාගය ප්‍රශ්ණපත්‍ර 4කින් සමන්විත උනා..ඉතා ලෙහෙසි වුනත් විශයන් දෙකකට  ලකුනු කීපයක් අඩුවී තිබුනේ ඇය කලබලෙන් කියවා තිබුනු නිසයි..!

දැන් නිවසේ වට මේස සාකච්ඡාවක්...

"බලන්න..ඔයා කලබලේ හරියට කියවලා නැහැනෙ පුතේ"

"ඒකයි..ඔයාට උත්තරේ ‍තෝරගන්න බැරිවෙලා තියෙන්නෙ...ඔයා උත්තරය දන්නවනෙ."
ඇය නිහඬවම සියල්ල අසා සිටියාය. 
නිවාඩුව පටන් ගත්පසු බොහෝ පොඩි උන්ගෙ ආසාව ආච්චිලගෙ ගෙවල් වලට දුවන්නනෙ. ඔන්න අපේ චතුනි දුවත් ආච්චිලගෙ ගෙදර ගියා..!

දින කීපයක් ගෙවීගිය එක් දිනෙක...
"ඒයි... මේ  එන්නකො වැඩක් පෙන්නන්න." අපේ උන්දැ..ඇස් ගෙඩි දෙකට කඳුලු පුරෝගෙන... 
මට කිසිවක් අව්බෝධ නොහී. ඇය බිත්තියක් දෙසට ඇඟිල්ල පෑවාය.
විශාලණය කර බලන්න..මෙලෙස ලියා ඇත.  මම චතුනි මම විබාගෙන් පරාද උනා.

මට සිටිතැන් අමතක විය...අපි දුවන මේ හැල්මේ අපේ දරුවන්ගේ ලෝකයට එබීබලන විදිය කෙතරම් ආත්මාර්ථ කාමීද..? අපදුර දිගනොබලා පවසන යම්දේ තුලින් පුංචි හිත්වලට කෙතරම් විපතක් කරනවාද...?
හිතාගන්න බෑ මොනවා කරන්නද කියල..අපි දෙන්නාම...නොසෑහෙන්න දුක් වූයෙමු රාත්‍රිය පුරාම නින්දක් නැත..!
උදෙන්ම අවදි වී ගොස් පොත් කඩයේ තිබූ ඉස්තරම්ම ටියුබ් කලර්ස් පෙට්ටියක් ‍රැගෙන ගොස් දුනිමි.
එහෙත් ඇය අපට ජීවිතයට අමතක නොවන පාඩමක් උගැන්වීය. අපේ සිංහල බ්ලොග්  ලෝකයේ සංවේදී මිනිසුන්ට උගැන්මට ලොකු දෙයක් මෙහි ඇති නිසා මෙලෙස අකුරු කෙරුවෙමි.



ප.ලි.  :-
පහුවුන දවස් ටිකේම බොහෝම කාර්‍යබහුල වෙලා හිටි නිසා අලුත් පෝස්ට් එකක් ලියන්නත් බැරිවුනා. මේගැන කීප දෙනෙක්ම විමසා තිබුන .ස්තුතියි සියලුදෙනාටම.

මගේ සැලසුම් ශිල්පී කාර්‍යාලය  වෙනත් තැනකට ගෙනියන්නයි සූදානම..අතුරු පාරක ගෙදර තියෙන නිසා පුන්චි අවහිරයක් තියෙනව  ඒ නිසාකාමරයක් කුලියට අරන් ප්‍රධාන පාර අද්දරට යන්න හදන්නෙ. අනිත් දේවල් සූදානම් කරන නිසා හිතේ විවෙකය මදි. ඒකයි ලියන්න බැරි උනේ. අද උදේ සෙන්නා ලියූ ලිපිය දැකල  ටික දවසක් තිස්සෙ හිතාහිටිය කාරනය ලියන්න මූඩ් එකක් ආව.